J’ai grandi avec le tennis, entourée de mes parents et de ma sœur, qui jouaient tous deux dans un club de la région de Verviers. Le moment où j’ai commencé à rêver d’un avenir de championne de tennis, c’est lorsque, à 6 ou 7 ans, j’ai vu Roland-Garros à la télévision. J’étais fascinée par Chris Evert-Lloyd, dont j’étais une grande admiratrice.
Pourtant, je n’ai commencé les cours de tennis qu’à l’âge de neuf ans. Un an plus tard, je disputais mon premier tournoi. Je me souviens encore parfaitement d’avoir remporté mon premier match contre une joueuse très forte de la région. J’ai perdu au tour suivant, et la déception fut immense. C’est à ce moment-là que j’ai compris que j’avais l’âme d’une véritable compétitrice et que j’aimais profondément ce sport.
Al snel werd mijn talent opgemerkt. Op mijn elfde werd ik opgenomen in de federatie, eerst op regionaal en daarna op provinciaal niveau. Pas op mijn vijftiende werd mijn droom een concreet doel. Ik was toen de beste speelster in mijn leeftijdscategorie en behaalde uitstekende resultaten op internationale toernooien.
In die tijd bestonden er nog geen structuren voor topsport gecombineerd met onderwijs. Daarom volgde ik les in een klassieke middelbare school, terwijl ik intensief bleef trainen. Die dubbele combinatie was zwaar, zeker door de vele buitenlandse reizen. Maar het leerde me al heel vroeg om georganiseerd te zijn, te plannen en discipline te ontwikkelen — essentiële kwaliteiten voor de topsport.
Ik ben ontzettend dankbaar dat ik van mijn passie mijn beroep heb kunnen maken. Dankzij vijf opeenvolgende ITF-toernooien van 10.000 dollar die ik won op mijn zeventiende, steeg ik snel op de wereldranglijst. Op mijn achttiende werd ik professioneel en stond ik rond de 245e plaats op de wereldranglijst. Na mijn studies gaf ik mezelf twee jaar om de top 100 te bereiken... maar na amper zes maanden zat ik er al in. Ik ben er uiteindelijk tien jaar in gebleven.
Hoewel tennis een individuele sport is, en sociale contacten beperkt zijn, heeft het mij intense emoties en enorm veel voldoening gegeven. Le rêve de devenir championne ne m’a jamais quittée, et il s’est concrétisé en 1998, lorsque je suis devenue la première joueuse belge à entrer dans le top 10 mondial. J’avais presque atteint tout ce que je m’étais fixé.
Maar er was nog één doel dat ik niet had bereikt: een olympische medaille winnen op de Spelen in Sydney, in het enkel- of dubbelspel met Els Callens. Helaas werd die periode overschaduwd door een persoonlijk drama: het overlijden van mijn moeder aan kanker. Het was een bijzonder moeilijke tijd. Ze was mijn houvast, de dierbaarste persoon in mijn leven.
Ondanks het verdriet bleef ik spelen, ervan overtuigd dat dat is wat zij gewild zou hebben. De beslissing om eind 2000 te stoppen, werd beïnvloed door haar overlijden, maar ook door mijn eigen gevoel: ik haalde steeds minder plezier uit het spel. De dagelijkse druk werd zwaarder, en destijds was mentale gezondheid een taboe. Ik sprak er met niemand over, maar vanbinnen werd het steeds moeilijker.
Ik wilde mijn carrière altijd zelf afsluiten, op mijn eigen voorwaarden, niet door een externe factor. Dat gaf me rust. Over mijn leven na het tennis maakte ik me geen zorgen. Ik had twee doelen: mama worden, en een golfclub openen. De overgang naar een nieuw professioneel leven verliep dus vrij vlot, al duurde het wel wat langer om emotioneel weer in balans te komen.
Ik nam enkele maanden pauze om na te denken over wat voor mij echt belangrijk was. Dat proces was eigenlijk al begonnen aan het einde van mijn carrière, toen ik gesprekken had met psychologen. Dankzij die reflectie en de ondersteuning van de WTA kon ik mijn kernwaarden verduidelijken en mijn prioriteiten herschikken.
In 2004 ontdekte ik de wereld van businesscoaching via een kennis uit het tennismilieu. Al snel zag ik de vele parallellen tussen topsport en het bedrijfsleven. Ik leerde het vak in de praktijk, samen met collega’s, en via verschillende opleidingen. Het was een prachtige kans: mijn ervaring delen en tegelijk anderen begeleiden.
Al meer dan 20 jaar ben ik actief in de bedrijfswereld als coach, spreker en trainer. Ik voel me er helemaal op mijn plaats. Tegelijkertijd blijf ik nauw betrokken bij de sportwereld. Mijn missie is om de sport iets terug te geven van wat ze mij gebracht heeft, en om anderen te inspireren met mijn verhaal.
